RAUF ASLAN - KRAKEN
RAUF ASLAN
25 ŞUBAT 1995
Hayat denilen şey beyaz, düz bir kâğıttan ibarettir. Sana verilmiş yetenek ve düşüncelerin ile o sayfayı şekillendirmek ise senin görevindir. Sayfaya attığın her çizgide yarattığın dünya üzerinde yaşamaya başlayacağının bilincinde olmalısın. Unutma ve sana verilmiş o beyaz sayfayı iyi kullan. Çünkü hiç kimse sana başka sayfa vermeyecek.
Karşımda duran boy aynasına bir adım daha yaklaştım ve aynadaki görüntümü incelemeye başladım. Kahverengi harelerimin aksine saçlarıma baktım. Hafif dalgalı ve alnıma dökülen saçlarım görüntümün bir parçasını oluşturuyordu. Biçimli kaşlarım yüz hattımın şekline yardımcı olurken çehremin keskin görünümü, dışarıdan bakan bir insanı ürkütecek gibiydi.
Göz kapaklarımın harelerimin üzerine inmesine izin verdiğimde ruhumun kapılarının açıldığını hissettim. Bir kadının hıçkırık sesi zihnimin içinde yankılanmaya başladığında kaşlarımı çattım. Sesin nereden geldiğini bulabilmek için etrafımda tur atmıştım ama kimseyi görememiştim.
Hıçkırık sesleri kesilmeye başlarken kapalı gözlerimin açılmasına izin verdim. Kendimi bir kadının önünde otururken bulduğumda masanın üzerindeki parmakları dikkatimi çekmişti.
Parmaklarının ucuna bulaşmış mürekkep damlaları, önünde duran kâğıdın dört bir yanına iz bırakmıştı. O izlerin arasına karışmış küçük bir kırmızılık sayfanın kusurlu görünmesine neden oluyordu. Açık balkon kapısından tenime vuran rüzgâra sırtımı çevirdiğimde omuzlarına uzanan saçlarının uçuştuğunu fark ettim.
İlk defa gördüğüm gözleri sanki yaralı bir ruhun açılmış kapılarına benziyordu. Toprağın en açık tonuna benzeyen harelerinin etrafı ise kefenin içine konmuş bir sanrı gibiydi. Birden karanlık üzerimize çöktü ve kulaklarımda biraz önce ağlayan kadının tiz sesi yankılandı.
"Hayat, hiçbirimize başka sayfa şansı tanımayacak."
Bunu söyleyen kadının önünde gördüğüm sayfa zihnime düştüğünde derin bir nefes aldım. O da hayat tarafından verilmiş kâğıdı iyi kullanamamış ve başka bir sayfa ihtiyacının olduğunu anlamıştı. Kendi zihninde yarattığı beyaz sayfanın üzerine kurduğu dünyada bizler vardık.
25 Şubat.
Doğduğu günü benimle paylaşan kadın.
"Bir mum diktim pastamın üzerine, dileğimde sen vardın."
Beni yaratan kadının son cümlesi buydu.
25 ŞUBAT 1995
RAUF ASLAN
Benim Kapanı'mın Kraken'i.
İyi ki doğduk.